ඇය වෙනදා වගේම ඔහුට කතා කළේ මහා ලෙංගතුකමකිනි.
“මගේ රත්තරන්, මට අද ටිකක් කලින් නිදිමතයි. මං ලයිට් නිවලා නිදාගන්නවා. ඔයත් පරිස්සමෙන් ඉන්න… මං හීනෙන් ඔයා ගාවට එන්නම්.” ඇයගේ ඒ මුවඟින් ගලා ආ මී පැණි වන් වදන් පිටුපස මෙතරම් විෂක් තිබේ යැයි ඔහු මොහොතකටවත් සිතුනේ නැත.
ඇයට පුදුමයක් කිරීමට සිතා ඔහු රහසින්ම නිවසට පැමිණියේ මල් කළඹක්ද අතැතිවය. එහෙත් දෛවය ඔහුට ඉතිරි කර තිබුණේ මල් වෙනුවට කටු පිරුණු යථාර්ථයකි. කාමරයේ දොර මඳක් විවෘතව තිබුණි. ඇතුළතින් ඇසුණේ තමන් මීට පෙර කිසිදා අසා නැති රහස් මිමිණීම් කිහිපයකි.
“ඔයා මගේ ජීවිතේට ආපු එක මොන තරම් වාසනාවක්ද? මං එයාට ආදරේ කළාට වඩා දහස් වාරයක් ඔයාට ආදරෙයි…” ඇය තවත් අයෙකුගේ පපුවට තුරුළු වී එසේ පවසනු පෙම්වතාට ඇසුණි.
ඔහු දොර හැර ඇතුළු වන විට ඇය සහ අනියම් පෙම්වතා සිටියේ සිරි යහන මත ඉතා ලෙංගතු මොහොතකය. පෙම්වතා දුටු සැනින් ඇය තැතිගෙන යහනෙන් බැස වෙවුලන හඬින් ඇහුවේ, “නිමල්… ඔයා… ඔයා කොහොමද මෙතනට ආවේ?” කියාය.
ඔහුගේ දෑතින් මල් කළඹ ගිලිහී බිම වැටුණි. ඔහු ඇය දෙස බැලුවේ කියාගත නොහැකි වේදනාවකිනි.
“මං හීනෙන්වත් හිතුවේ නෑ නිසංසලා, අපි දෙන්නා එකට නිදාගත්ත මේ ඇඳ උඩම ඔයා මාව මෙහෙම පාවා දෙයි කියලා. ඔයා මට දුන්නු ඒ හාදු, ඒ ආදරේ හැමදේම රංගනයක් විතරද? මං ඔයාව මගේ මුළු ලෝකයම කරගත්තේ, ඔයාට තව ලෝකයක් තියෙයි කියලා හිතලා නෙවෙයි.”
ඇය හඬමින් ඔහුගේ පාමුල වැටී සමාව ඉල්ලුවද ඔහු ඇයට පැවසුවේ අවසාන වදනයි.
“සමාව දෙන්න බැරි වැරදි තියෙනවා නිසංසලා. ඔයා අද කිලිටි කළේ අපේ යහන විතරක් නෙවෙයි, මං ඔයා වෙනුවෙන් මගේ පපුවේ මවපු ඒ පිරිසිදු ආදරයයි. මේ ආදරේ අදින් ඉවරයි”
තාවකාලික වින්දනයක් වෙනුවෙන් තමන්ට පණ මෙන් ආදරය කළ හදවතක් මෙසේ කුඩුපට්ටම් කිරීම මොන තරම් සාධාරණද? අද කාලේ ආදරය ඇතුළේ මෙවැනි රංගනයන් කොතරම් නම් තිබේද?
